روسازی صلب در راه ها (محمد . علی عباسی ـ مهندسی عمران ـ عمران)

در کشور ما، در تمام سالهای سازندگی به سبب کمبود و گرانی سیمان و همزمان ارزانی و فراوانی قیر و گازوئیل و سهولت اجرای آسفالت، موجب شد تا به جای استفاده از سه عنصر عمده راهسازی، عملاً فقط آسفالت را به کار گیریم. به طورکلی روسازی ها به سه دسته ی: صلب، انعطاف پذیر و مرکب تقسیم می شوند. از نقطه نظر تاریخچه ، روسازی بتنی (صلب) به راه های ساخته شده در امپراطوری روم و ایران بر می گردد. فارغ از مزیت نرمی در رانندگی که آسفالت در بردارد، معایب عدیده ی آن همچون: موج برداشتن، مقاومت ناچیز برشی، قیر رفتگی و ... موجب شده تا بشرخواهان تغییراتی در روند روسازی باشد. رویه ی بتنی، مقاوم در برابر نیروها و شرایط جوی، در سالهای اخیر به صرفه تر و کارآمدتر بوده است. از مشکلات آن، دقت در طرح اختلاط حین اجرا و عدم نرمی هنگام رانندگی است که مسئله ی دوم هم با تدابیری در لایه ی آخر رویه قابل جبران است.   ا
از آنجا که در سالهای اخیر سطح تولید سیمان در کشور روند صعودی داشته است و عنایت به این مطلب که (با توجه به تحریمات) امکان صادرات کامل محصول مازاد میسر نیست، لازم است درکاربردهای جدید سیمان بازاندیشی کرده و زمینه ی کارآمدی برای مصرف در داخل فراهم آوریم.از این رو لازم دیدم تا نظر سایر دانشجویان رو (به عنوان یکی از مصادیق مصرف) به این مقاله جلب کنم. دوستان می توانند جزئیات بیشتر در این خصوص رو در لینک زیر بررسی نمایند:    ا
لینک

/ 2 نظر / 63 بازدید
مهدیس مرادی عزت پناه

اینکه فرمودید با تدابیری عدم نرمی در رویه رو جبران می کنند، رو بیشتر توضیح بدید ممنون

محمد . علی عباسی

ممنون از سوالتون... برای مثال میشه لایه ی آخر رو از همون آسفالتی که رایج هست استفاده کرد، اما زیرسازی صلب باشه. یا جدیدتر اینکه ماده ای پلیمری تولید شده که به عنوان چسباننده ( مثل همون قیر یا سیمان ) عمل می کنه، اما نرمی قابل توجهی داره و در راهسازی بسیار مناسبه. در ضمن در مقایسه با قیر در مقابل حرارت خورشید مقاومتره و این موجب میشه با تابش های طولانی دچار ضعف نشه.